”வறுமை ஒரு கலைஞனுக்கு ஒரு தடையல்ல. அது, அவனுக்குள் இருக்கும் படைப்பாற்றலைத் தட்டி எழுப்பும் ஒரு கருவி என்றே நான் ஆழமாக நம்புகிறேன்”.

யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழக ஓவியத்துறை பட்டதாரி ஆசிரியரான கீர்த்திகா பாபு அவர்களோடு ஒரு சந்திப்பு

யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து நடராசா லோகதயாளன்

“எனது போராட்டங்களே எனக்கு முதல் ஆசான்கள். குறைந்த வசதிகளுடன் வளர்ந்தமை, சாதாரணமானவற்றிலும் அழகைக் காணவும், சவால்களைக் கண்டு அஞ்சாமல் இருக்கவும் எனக்குக் கற்றுத்தந்தஐவு,. இன்று நான் வரையும் ஒவ்வொரு தூரிகை வீச்சும் அந்த அனுபவங்களின் வெளிப்பாடும் ஆகும்..அத்துடன், கடந்த கால வலிகளை ஓவியங்களாக மாற்றி, நம்பிக்கை மற்றும் வாழ்வாதாரத்தைப் பற்றி எனது கலை பேசுகிறது. வறுமை என்பது ஒரு தடையல்ல, அது ஒரு கலைஞனுக்குள் இருக்கும் படைப்பாற்றலைத் தட்டி எழுப்பும் ஒரு கருவி என்பதை நான் ஆழமாக நம்புகிறேன்”

இவ்வாறு யாழ்ப்பாண பல்கலைக் கழகத்தின் ஓவியத்துறை பட்டதாரியும் ஆசிரியையுமான கீர்த்திகா பாபு கனடா உதயன் ஆசிரிய பீடத்திற்கு வழங்கிய பேட்டியில் குறிப்பிட்டுள்ளார். யாழ்ப்பாணப் பல்கழக வளாகத்தில் இடம்பெற்ற மேற்படி சந்திப்பில் கீர்த்திக பாபு அவர்கள் தனது மாணவப் பருவம், பல்கலைகழகக் கல்வி மற்றும் ஓவியத்துறையிலான கற்கை. மற்றும் அது தன்னை அழைத்துச் சென்ற பாதை. அப்போது சந்தித்த சவால்கள் ஆகியவற்றை தெளிவாக எடுத்துரைத்துள்ளார்.

எமது முதற் கேள்வியாக அமைந்த “உங்களது சிறுபராயம் சவால்கள் நிறைந்தது. இந்த போராட்டங்கள் உங்களது கலை மீதான பார்வையை எவ்வாறு செதுக்கி எடுத்தன?” என்பதற்கு அளித்த பதிலிலியே அவர் மேற்கண்டவாறு வெளிப்படையாகவும் தெளிவாகவும் தெரிவித்தார்.

தொடர்ந்து அவரிடம் நாம் தொடுத்த வினாக்களும் அவற்றிக்கான விடைகளும் பின்வருமாறு அமைகின்றன

கஷ்டமான சூழ்நிலைகளுக்கு மத்தியிலும் யாழ் பல்கலைக்கழகத்தில் நுண்கலைமாணி (BFA) பட்டத்தை நிறைவு செய்தது பற்றிய உங்கள் அனுபவம் என்ன?

பொருளாதார நெருக்கடிகளுக்கு மத்தியில் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தில் நுண்கலைமாணிப் பட்டத்தைப் பெற்றது ஒரு கனவு நனவான தருணம். ஓவியத்திற்குத் தேவையான உபகரணங்களை வாங்குவதற்குக் கூட பணமில்லாத நாட்களை நான் கடந்திருக்கிறேன். ஆனால், அங்கிருந்த கல்விச் சூழலும் நண்பர்களின் ஊக்கமும் என்னை முன்னோக்கி நகர்த்தின. இது வெறும் பட்டம் மட்டுமல்ல, திறமைக்கு பணபலம் தடையல்ல என்பதற்கான சான்று. அந்தக் கல்வி எனக்குத் தொழில்நுட்ப அறிவை மட்டுமல்ல, ஒரு கலைஞராகச் சமூகத்தில் எப்படி நிமிர்ந்து நிற்க வேண்டும் என்ற கௌரவத்தையும் கற்றுக் கொடுத்தது.

சுவர் ஓவியங்கள் மற்றும் எண்ணெய் வர்ண (Oil Painting) ஓவியங்களில் நீங்கள் விசேட கவனம் செலுத்த காரணம் என்ன?

சுவர் ஓவியங்கள் கலைக்கூடங்களுக்கு வெளியே சாதாரண மக்களையும் சென்றடைகின்றன, அதனாலேயே எனக்கு அவை பிடிக்கும். அவை பொது இடங்களுக்கு ஒரு புது உயிரைக் கொடுக்கின்றன. அதேவேளை, எண்ணெய் வர்ண ஓவியங்கள் (Oil Painting) மனித உணர்வுகளின் ஆழத்தை வர்ண அடுக்குகளின் ஊடாக நேர்த்தியாகக் காட்ட எனக்கு உதவுகின்றன. வெற்றுச் சுவர்களைக் கலைப் படைப்புகளாக மாற்றுவது எனக்கு ஒருவிதமான விடுதலையைத் தருகிறது. இது சாதாரண வீதிகளையும் ஒரு திறந்தவெளி அருங்காட்சியகமாக மாற்றும் ஒரு முயற்சியாகும்.

கீர்த்தியின் கிரியேட்டிவ் பெலட் (Keerthy’s Creative Palette) கலை அகாடமியை ஆரம்பிக்க உங்களைத் தூண்டியது எது?

கலையை உணர்வுபூர்வமாகக் கற்பிக்க ஒரு தளம் வேண்டுமென நான் விரும்பினேன். எனது சிறுவயதில் எனக்குக் கிடைக்காத வழிகாட்டலை மற்றவர்களுக்கு வழங்க வேண்டும் என்ற பொறுப்பு எனக்கு இருந்தது. ‘கீர்த்தியின் கிரியேட்டிவ் பெலட்’ என்பது சிறுவர்களும் பெரியவர்களும் எவ்வித தயக்கமுமின்றித் தங்களது கற்பனைத் திறனை வெளிப்படுத்தும் ஒரு சரணாலயம். இங்கு நாம் நுட்பங்களை மட்டுமல்ல, ஒரு கலைப் படைப்பின் பின்னால் இருக்கும் ஆன்மாவையும் தேடுகிறோம். ஒவ்வொரு மாணவனும் தங்களுக்குள் இருக்கும் தனித்துவமான கலைஞனை இங்கு கண்டெடுக்கிறார்கள்.

அடுத்த தலைமுறை சிறுவர்களுக்கு அறிவை பகிர விரும்புகிறீர்கள். அவர்களுக்கு நீங்கள் கற்பிக்கும் மிக முக்கியமான பாடம் எது?

நிழலிடுதல் அல்லது வர்ணக் கலவை போன்ற நுட்பங்களைத் தாண்டி, கலை என்பது ஒரு மொழி’ என்பதையே நான் எனது மாணவர்களுக்குக் கற்பிக்கிறேன். உங்களது பின்னணி உங்களது எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்காது என்று நான் அவர்களுக்குக் கூறுவேன். தூரிகை கொண்டு தங்களது கதைகளைச் சொல்லவும், திறமையை விட விடாமுயற்சி முக்கியம் என்பதையும் அவர்கள் உணர வேண்டும் என்பதே எனது நோக்கம். குழந்தைகளின் கைகளில் தூரிகையைக் கொடுக்கும்போது, அவர்களுக்கு ஒரு புதிய உலகத்தையே உருவாக்கும் சக்தியை நாம் வழங்குகிறோம் என்று நான் கருதுகிறேன்.

ஒரு புகழ்பெற்ற மொடல் மற்றும் ஓவிய கலைஞர் ஆகிய இரண்டு துறைகளையும் நீங்கள் எவ்வாறு சமநிலைப்படுத்துகிறீர்கள்?

மொடலிங் துறையை நான் “வாழும் கலை” (Living Art) என்று பார்க்கிறேன். அங்கே எனது உடல் ஒரு கன்வாஸ் (Canvas), ஓவியத்தில் காகிதம் எனது உலகம். இரண்டுமே ஒழுக்கம் மற்றும் வெளிப்பாட்டுத் தன்மையைக் கோருகின்றன. மொடலிங் துறையில் நான் பெற்ற தன்னம்பிக்கை, எனது ஓவியங்களில் துணிச்சலான வர்ணங்களாகப் பிரதிபலிக்கிறது. ஒன்று எனக்குப் புற அழகின் நுணுக்கங்களைக் கற்பிக்கிறது, மற்றது அகத்தின் ஆழத்தைப் படம்பிடிக்க உதவுகிறது. இந்த இரண்டும் இணைந்து என்னை ஒரு முழுமையான கலைஞராக மாற்றுகின்றன.

நீங்கள் ஒரு செய்தி வாசிப்பாளர. உங்கள் ஊடகத்துறை அனுபவம் கலைப்பயணத்திற்கு எவ்வாறு உதவுகிறது?

ஊடகத்துறை எனது தொடர்பாடல் திறனை மெருகேற்றியுள்ளது. ஒரு தொகுப்பாளராகப் பல்வேறு தரப்பட்ட மக்களைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்கிறது. இந்தத் தளம் சமூகத்தில் கலைக் கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தவும், கலைஞர்களுக்கான அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுத் தரவும் எனக்குப் பெரிதும் உதவுகிறது.கமெராவுக்கு முன்னால் நான் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும், கன்வாஸில் நான் வைக்கும் வர்ணத்தைப் போலவே மிகக் கவனமாகவும் அர்த்தமுள்ளதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதில் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன்.

அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் உங்களது கலை அகாடமியை எங்கே காண விரும்புகிறீர்கள்?

அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் இந்த அகாடமியை எமது பிராந்தியத்தின் சிறந்த கலை மையமாக மாற்ற வேண்டும் என்பதே எனது இலக்கு. மாணவர்கள் வரைந்த ஓவியங்களைக் கண்காட்சிக்கு வைக்க வேண்டும். அத்துடன், வசதி குறைந்த மாணவர்களுக்கு புலமைப்பரிசில்களை வழங்கி, வறுமையின் காரணமாக எந்தவொரு குழந்தையும் கலையைக் கைவிடக்கூடாது என்பதை உறுதிப்படுத்துவேன். எதிர்காலத்தில் ஒரு நடமாடும் கலைக்கூடத்தை உருவாக்கி, கிராமப்புறங்களில் இருக்கும் திறமைகளை உலகிற்கு அடையாளம் காட்ட வேண்டும் என்ற பெருங்கனவும் என்னிடம் உள்ளது.

இத்தனை சாதனைகளுக்குப் பிறகு, இன்று வெற்றியை நீங்கள் எவ்வாறு வரையறுக்கிறீர்கள்?

வெற்றி என்பது புகழோ அல்லது ஓவியங்கள் விற்பனையாவதோ அல்ல. ஓவியம் கற்கும் எனது மாணவன் தனது முதல் ஓவியத்தை முடிக்கும்போது அவன் கண்களில் தெரியும் அந்தத் தன்னம்பிக்கையே எனக்கு வெற்றி. எனக்குப் பிடித்த விடயத்தைச் செய்துகொண்டே எனது குடும்பத்தைப் பராமரிக்க முடிவதும், எனது போராட்டங்கள் மற்றவர்கள் முன்னேறுவதற்கு ஒரு ஏணியாக இருப்பதையுமே நான் வெற்றியாகக் கருதுகிறேன். யாரோ ஒரு சிறுமி எனது கதையைக் கேட்டுவிட்டுத் தானும் ஒரு கலைஞராக வருவேன் என்று சொல்லும் அந்த ஒரு கணமே நான் அடைந்த மிகப்பெரிய வெற்றியாகும்.

உங்களது பயணம் நிதி நெருக்கடிகள் நிறைந்தது. இவ்வாறானதொரு சூழலில், உங்கள் கலை ஆர்வத்திற்கும் வளர்ச்சிக்கும் உங்கள் பெற்றோர்கள் எவ்வாறு ஆதரவளித்தார்கள்?

எனது வெற்றியின் அஸ்திவாரம் எனது பெற்றோர்களே. வறுமை எங்களை வாட்டிய போதும், ஒரு “நிலையான” வேலைக்காக எனது கலை ஆர்வத்தை கைவிடுமாறு அவர்கள் ஒருபோதும் என்னிடம் கூறியதில்லை. எனது தாய் தான் எனது முதல் ரசிகை; நள்ளிரவு வரை நான் ஓவியம் வரையும்போது அவர் கூறும் ஊக்கமளிக்கும் வார்த்தைகள், எந்த விலையுயர்ந்த கருவியை விடவும் எனக்குப் பெறுமதியானவை. யாழ் பல்கலைக்கழகத்தில் நான் பட்டமளிப்பு அங்கியை அணிய வேண்டும் என்பதற்காக அவர்கள் தங்களது சொந்த சுகபோகங்களைத் தியாகம் செய்தார்கள். எனது திறமை மீது அவர்கள் வைத்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கைதான், எனது கனவுகளை நிஜமாக்கும் தைரியத்தை எனக்கு வழங்கியது. இன்று நான் அடையும் ஒவ்வொரு வெற்றியும் எனது பெற்றோர்களேளின் மௌனமான தியாகங்களுக்குச் செய்யும் சமர்ப்பணமாகும்.

கலை மற்றும் சமூகத்திற்கான உங்கள் அர்ப்பணிப்பு பாராட்டுக்குரியது. உங்கள் கலைத்திறன் மற்றும் சமூக தலைமைத்துவத்திற்காக நீங்கள் பெற்ற விருதுகள் மற்றும் அங்கீகாரங்கள் பற்றிப் பகிர்ந்து கொள்ள முடியுமா?

விருதுகள் என்பது எனக்கு வெறும் ஞாபகச் சின்னங்கள் மட்டுமல்ல; அவை நான் கடந்து வந்த போராட்டங்களுக்கான அங்கீகாரமாகும். எனது எண்ணெய் வர்ண ஓவியங்கள் மற்றும் சுவர் ஓவியங்களுக்காகப் பிரதேச மற்றும் தேசிய மட்டத்திலான பல விருதுகளை நான் வென்றுள்ளேன். குறிப்பாக, “இளம் சாதனையாளர்” (Young Achiever) அங்கீகாரமும், “சமூக தலைமைத்துவத்திற்காக” (Community Leadership) நான் பெற்ற விருதுகளும் எனக்கு மிகுந்த நெகிழ்ச்சியைத் தந்தன. இந்த விருதுகள் எனக்கு மட்டுமல்ல, எனது பெற்றோருக்கும் யாழ் மண்ணிற்கும் உரித்தானவை. ஒவ்வொரு விருதும், கடின உழைப்பு ஒருபோதும் வீண் போகாது என்பதை எனக்கு நினைவூட்டுகின்றன. பட்டங்களை விடவும், பெரிய தளங்களில் எனது கலை ஊடாக எனது மக்களின் இருப்பை பிரதிபலிக்கும் வாய்ப்பு கிடைப்பதையே நான் மிகப்பெரிய அங்கீகாரமாகக் கருதுகிறேன் என்றார்.

இறுதியில் தனது எண்ணங்களை பல வாசகர் தளங்களுக்கு எடுத்துச் செல்ல முயலும் கனடா உதயன் ஆசிரிய பீடத்திற்கும் நன்றியை பகிர்ந்து கொண்டா;.