‘மக்கள் வசிய அரசியல்’ பற்றிய ஓர் விமர்சனம்

வைத்தியர் அர்ச்சுனா இராமநாதனின் அரசியலை அவிழ்த்துப் பார்ப்போமா?

எழுதியவர்: ✒️ ஈழத்து நிலவன்

தமிழ்த் தேசிய வரலாற்றாசிரியர் | உலக அரசியல், பொருளாதாரம்,
உளவுத்துறை மற்றும் இராணுவ விவகார ஆய்வாளர்

போருக்குப் பிந்தைய தமிழ் அரசியலில் டிஜிட்டல் ‘மக்கள்வசிய அரசியலின்’ எழுச்சி

இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய தமிழ்ச் சமூகத்தின் அரசியல் சூழல் இன்று ஒரு கொந்தளிப்பான மாற்றக் காலத்திற்குள் நுழைந்துள்ளது. ஒருகாலத்தில் கருத்தியல் உறுதிப்பாடு, கூட்டுத் தியாகம் மற்றும் வரலாற்று நினைவாற்றலில் வேரூன்றியிருந்த பாரம்பரிய தேசியவாத அரசியல், இன்று காட்சிப்படுத்தல், வைரல் ஊடகப் பரபரப்பு மற்றும் தனிநபர் மையப்படுத்தப்பட்ட அரசியல் ஆகியவற்றால் இயக்கப்படும் புதிய டிஜிட்டல் மக்கள்வசிய அரசியல் கலாச்சாரத்துடன் போட்டியிடும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளது.

இந்த மாறிவரும் அரசியல் நிலப்பரப்பில், 10ஆவது நாடாளுமன்றத் தேர்தலைத் தொடர்ந்து, சுயேச்சை நாடாளுமன்ற உறுப்பினரான வைத்தியர் அர்ச்சுனா இராமநாதன் ஒரு சர்ச்சைக்குரிய அரசியல் முகமாக உருவெடுத்தார்.

ஆரம்பத்தில், தமிழ் வாக்காளர்களின் ஒரு பகுதியினரால் ஊழலுக்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்கும் வெளிநபர் கிளர்ச்சியாளராகவும், நிறுவனச் சீரழிவை சவால் செய்யத் துணியும் அச்சமற்ற அரசியல் குரலாகவும் அவர் வரவேற்கப்பட்டார். அவரது மருத்துவமனை அம்பலப்படுத்தல்கள், மோதல் பாணியிலான உரைகள் மற்றும் சமூக ஊடகச் செல்வாக்கு ஆகியவை குறிப்பாக பாரம்பரிய தமிழ் கட்சிகளால் விரக்தியடைந்த இளைஞர் வாக்காளர்களிடையே அவருக்கு வேகமான ஆதரவை உருவாக்கின.

ஆனால், இந்த கவனமாக வடிவமைக்கப்பட்ட புரட்சிகரப் பிம்பத்தின் பின்னால் ஆபத்தான அரசியல் வெற்றிடம் மறைந்திருக்கிறது என்று விமர்சகர்கள் இப்போது வாதிடுகின்றனர்.

பல அரசியல் அவதானிகளும் தேசியவாத வர்ணனையாளர்களும் சுட்டிக்காட்டுவதாவது — வைத்தியர் அர்ச்சுனாவின் எழுச்சி என்பது கொள்கைநிலை தமிழ் தலைமையின் மறுபிறப்பு அல்ல; மாறாக கொள்கைக்குப் பதிலாக காட்சியையும், கருத்தியல் அர்ப்பணிப்பிற்குப் பதிலாக அரசியல் நாடகத்தையும் மாற்றீடு செய்யும் புதிய வகை சுயநல மக்கள்வசிய அரசியலின் தோற்றமாகும்.

ஒருகாலத்தில் “புரட்சிகர அரசியல்” என விளம்பரப்படுத்தப்பட்டவை, இன்று தமிழ் தேசத்தின் கூட்டு அபிலாஷைகளை முன்னேற்றுவதை விட, ஒரே தனிநபரின் அரசியல் பிராண்டை உருவாக்கும் கணிக்கப்பட்ட முயற்சியாகவே பார்க்கப்படுகின்றன.

துரோகத்தின் அரசியல் — தேசியப் பொறுப்பிலிருந்து தனிநபர் ஒருவரின் கருத்துக்கள் வரை

வைத்தியர் அர்ச்சுனா மீதான மையக் குற்றச்சாட்டு வெறும் அரசியல் திறமையின்மை அல்ல; அது கருத்தியல் துரோகம் என விமர்சகர்கள் வரையறுக்குகின்றனர்.

வடக்கு மற்றும் கிழக்குத் தமிழ் மக்கள் நாடாளுமன்றத்தை மகிழ்விப்பதற்காகவோ அல்லது இணைய விவாதங்களில் ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்காகவோ தங்கள் பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. போரின் நிழல், இராணுவமயமாக்கல், இடப்பெயர்வு, பொருளாதார வீழ்ச்சி மற்றும் தீர்க்கப்படாத வரலாற்றுத் துயரங்களின் கீழ் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு மக்களின் அரசியல் மற்றும் வரலாற்றுப் பொறுப்பைப் பாதுகாக்கும் கடமையையே அவர்கள் தலைவர்களிடம் ஒப்படைத்தனர்.

ஆனால் வைத்தியர் அர்ச்சுனா இந்த அவசரமான கூட்டுப் பிரச்சினைகளிலிருந்து அரசியல் கவனத்தைத் திசைதிருப்பி, சுய விளம்பரம் மற்றும் தனிநபர் மையப்படுத்தப்பட்ட அரசியல் நாடகங்களை நோக்கி நகர்த்தியுள்ளார் என்று விமர்சகர்கள் குற்றஞ்சாட்டுகின்றனர்.

அவரது அரசியல் நடவடிக்கைகள் தமிழ் மக்களுக்கான நிறுவனத் தீர்வுகளை உருவாக்குவதை விட, ஊடக வெளிச்சத்தை நிலைநிறுத்துவதைச் சுற்றியே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளதாகத் தோன்றுகிறது.

இறுதிக்கட்டப் போரில் பல்லாயிரக்கணக்கான உயிர்களை இழந்த ஒரு சமூகத்தின் அரசியல் நினைவகத்தில், தலைமை என்பது வெறும் பதவி அல்ல — அது தார்மீகச் சுமையைக் கொண்ட வரலாற்றுப் பொறுப்பாகும்.

வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் குடும்பங்கள், விதவைகள், முன்னாள் போர்வலய பொதுமக்கள் மற்றும் இடம்பெயர்ந்த சமூகங்களுக்குப் அரசியல் என்பது பொழுதுபோக்கு அல்ல; அது நீதி, உயிர்வாழ்வு மற்றும் வரலாற்று நினைவாற்றலைச் சார்ந்த உயிர்ப்போராட்டமாகும்.

இதனால், பிரதிநிதிகள் ஆழமான அரசியல் வாதங்களை விட சமூக ஊடக பரபரப்புகளிலும் வைரல் காட்சிகளிலும் அதிக அக்கறை காட்டும் போது, அரசியல் விழிப்புணர்வுள்ள தமிழ்ச் சமூகத்தின் மத்தியில் ஆழமான அதிருப்தி உருவாகிறது.

வைத்தியர் அர்ச்சுனாவின் அரசியல் பாணி, தமிழ் மக்களின் துயரங்களை வணிகமயமாக்கி, உண்மையான தேசியக் குறைகளை நுகரக்கூடிய டிஜிட்டல் உள்ளடக்கங்களாக மாற்றுகிறது என்று விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், ஈழத் தமிழர்களின் ஆழமான தேசிய அதிர்ச்சியை தனிப்பட்ட புகழுக்கான அரசியல் மேடையாக அவர் சுருக்குகிறார் என அவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

எல்லை கடந்த தமிழ் ஒற்றுமையும் சீமான் மீதான தாக்குதலும்

வைத்தியர் அர்ச்சுனாவின் அரசியல் நடத்தையின் மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய அம்சங்களில் ஒன்று, தமிழ்நாட்டிலுள்ள தமிழ் தேசியவாதக் குரல்களுக்கு, குறிப்பாக நாம் தமிழர் கட்சியின் சீமானுக்கு எதிராக அவர் காட்டும் தொடர்ச்சியான விரோதப் போக்காகும்.

பல தசாப்தங்களாக, இலங்கைத்தமிழர் போராட்டம் சர்வதேச அரங்கில் உயிர்ப்புடன் நிலைத்திருந்ததற்குக் காரணமான முக்கிய அம்சங்களில் ஒன்று தமிழ்நாடு, புலம்பெயர் அமைப்புகள், அறிவுஜீவிகள் மற்றும் அரசியல் இயக்கங்களின் எல்லை கடந்த ஒற்றுமையாகும்.

சீமான் போன்ற அரசியல் குரல்கள், போர்க்குற்ற குற்றச்சாட்டுகள், வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர், இராணுவமயமாக்கல், கலாச்சார அழிப்பு மற்றும் அரசியல் சுயநிர்ணய உரிமை போன்ற கேள்விகளை சர்வதேசப்படுத்துவதில் தொடர்ச்சியாகச் செயல்பட்டு வருகின்றன.

எனவே, வைத்தியர் அர்ச்சுனா சீமானை இலக்கு வைப்பது சாதாரண அரசியல் கருத்து வேறுபாடாக அல்லாமல், உலகத் தமிழ் ஒற்றுமையையே பலவீனப்படுத்தும் முயற்சியாக விமர்சகர்களால் பார்க்கப்படுகிறது.

வெளிப்புற தேசியவாத ஆதரவுகளைத் தளர்த்துவது, சர்வதேச ஒற்றுமை மிக அவசியமான தருணத்தில் பரந்த தமிழ் அரசியல் வலைப்பின்னலைத் துண்டிக்கிறது என அவர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

இந்த மோதல் வெறும் தனிநபர் அரசியல் மோதல் அல்ல; அது கூட்டுத் தமிழ் தேசியவாதத்திற்கும் அதி-தனிநபர்வாத மக்கள்வசிய அரசியலுக்கும் இடையிலான கருத்தியல் மோதலாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறது.

அர்ச்சனா என்னும் ஒரு தமிழர் ராஜபக்ச அதிகார மையத்தின் நிழலாகவே உள்ளாரா?

வைத்தியர் அர்ச்சுனாவைச் சுற்றியுள்ள மிகக் கடுமையான குற்றச்சாட்டு, ராஜபக்ச அரசியல் வட்டாரங்களுடனான அவரது சாத்தியமான மறைமுக அரசியல் இணைப்புகள் குறித்ததாகும். குறிப்பாக மகிந்தாவின் புதல்வன் நாமல் உடனான நட்பும் உரையாடல்களும் இவ்வாறான சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன.

தமிழ் அரசியல் நினைவகத்தில் “ராஜபக்ச” என்ற பெயர், 2009 இறுதிக்கட்டப் போரின் பேரழிவிலிருந்து பிரிக்க முடியாததாகவே உள்ளது.

அந்த ஆட்சிக்காலத்தில் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு பகுதிகள் பெருமளவிலான பொதுமக்கள் உயிரிழப்பு, கட்டாய இடப்பெயர்வு, இராணுவமயமாக்கல் மற்றும் சர்வதேச விசாரணைகளுக்குள்ளான போர்க்குற்ற குற்றச்சாட்டுகளை எதிர்கொண்டன.

இன்றும் காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் தாய்மார்கள் வீதியோரப் போராட்டங்களில் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கான உண்மையைக் கோரி நிற்கின்றனர்.

இந்த வரலாற்றுப் பின்னணியில், ராஜபக்ச அணியுடன் தொடர்புடைய எந்தவொரு அரசியல் புரிந்துணர்வும் தமிழ்ச் சமூகத்தில் மிகப்பெரிய துரோகச் சின்னமாகவே கருதப்படுகிறது.

வைத்தியர் அர்ச்சுனா, வெளியில் நிறுவன எதிர்ப்பு புரட்சியாளராகத் தன்னை முன்வைத்துக்கொண்டே, மறுபுறம் தென்னக அதிகார நெட்வொர்க்குகளுடன் வியூக ரீதியான புரிதல்களைத் தேடுகிறார் என்று விமர்சகர்கள் குற்றஞ்சாட்டுகின்றனர்.

அந்த குற்றச்சாட்டுகள் முழுமையாக நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளனவா என்பது வேறு கேள்வியாக இருந்தாலும், தமிழர் அரசியலில் “நினைவு” மற்றும் “உணர்வு” என்பவை மிகப்பெரிய அரசியல் சக்திகளாகவே உள்ளன.

அந்த அடிப்படையில், ராஜபக்ச அரசியல் இயந்திரத்துடனான மறைமுக நெருக்கம் கூட வரலாற்றுத் துயரங்களுக்குச் செய்யப்படும் துரோகமாகவே பல தமிழ் தேசியவாதிகளால் பார்க்கப்படுகிறது.

நாடாளுமன்றம் ஒரு காட்சிமேடை போல! — அரசியலா? அல்லது நிகழ்த்துகலையா?

நாடாளுமன்றத்திற்குள் நுழைந்ததிலிருந்து வைத்தியர் அர்ச்சுனாவின் அரசியல் நடைமுறை தொடர்ச்சியான சர்ச்சைகளை உருவாக்கி வருகிறது.

அவரது ஆதரவாளர்கள் அவரை அச்சமற்ற மற்றும் வழக்கத்திற்கு மாறான அரசியல்வாதியாக சித்தரிக்கின்றனர். பாரம்பரிய நாடாளுமன்ற நெறிமுறைகள் பல தசாப்தங்களாக சாதாரண மக்களுக்கு எந்த மாற்றத்தையும் வழங்கத் தவறிவிட்டன என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

ஆனால் விமர்சகர்கள் அவரது நடத்தையை அரசியல் முதிர்ச்சியின்மைக்கும், வெளிக்காட்டுதல் சார்ந்த மக்கள்வசிய அரசியலுக்கும் சான்றாகவே பார்க்கின்றனர்.

வேலையின்மை, பொருளாதார விளிம்புநிலை, மீனவர் பிரச்சினைகள், கல்விச் சீர்திருத்தம், இராணுவமயமாக்கல், போதைப்பொருள் பரவல் மற்றும் இளைஞர் இடம்பெயர்வு போன்ற கட்டமைப்பு நெருக்கடிகளில் தொடர்ச்சியான கொள்கை விவாதங்களை முன்னெடுப்பதற்குப் பதிலாக, அவரது நாடாளுமன்ற இருப்பு வைரல் பரவலுக்காக வடிவமைக்கப்பட்ட மோதல் நாடகங்களைச் சுற்றியே சுழல்கிறது என விமர்சகர்கள் குற்றஞ்சாட்டுகின்றனர்.

இந்த அரசியல் பாணி உலகளாவிய ஒரு பெரிய போக்கின் பகுதியாகும். சட்டமன்ற திறனை விட அரசியல் வெளிச்சமே அதிக மதிப்பைப் பெறும் காலகட்டத்திற்குள் உலக அரசியல் நகர்கிறது.

வைரல் காணொளிகள், உணர்ச்சிகர உரைகள், சர்ச்சைகள் மற்றும் பரபரப்பான மோதல்கள் பொதுமக்களின் கவனத்தை முழுமையாக ஆக்கிரமிக்கும் நிலையில், உண்மையான நிர்வாகமும் கொள்கை உருவாக்கமும் பின்னணிக்குத் தள்ளப்படுகின்றன.

ஆனால் தமிழ் அரசியல் சூழலில் இந்த மேலோட்ட அரசியல் மிகவும் ஆபத்தான விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடியது. வடக்கு மற்றும் கிழக்கு பகுதிகள் இன்னும் போரின் மனரீதியான காயங்களிலிருந்தும் பொருளாதார சிதைவிலிருந்தும் முழுமையாக மீளவில்லை.

இத்தகைய சமூகங்களுக்கு தேவையானது நீண்டகால அரசியல் திட்டமிடல், இராஜதந்திர ஈடுபாடு மற்றும் நிறுவன அடிப்படையிலான தலைமைத்துவமே அன்றி முடிவற்ற அரசியல் நாடகங்கள் அல்ல.

இதனால், வைத்தியர் அர்ச்சுனா நாடாளுமன்றத்தை ஒரு டிஜிட்டல் மேடையாக மாற்றி, அங்கு ஆத்திரம் பொழுதுபோக்காகவும், நிர்வாகம் அல்காரிதம் சார்ந்த பிரபலத்திற்குப் பின்னால் தள்ளப்பட்டதாகவும் விமர்சகர்கள் குற்றஞ்சாட்டுகின்றனர்.

மக்கள்வசிய அரசியலின் உளவியல் — மக்கள் ஏன் காட்சியால் ஈர்க்கப்படுகின்றனர்?

வைத்தியர் அர்ச்சுனா போன்ற அரசியல் முகங்களின் எழுச்சியை வெறும் விமர்சனங்களின் வழியாக மட்டும் புரிந்து கொள்ள முடியாது. அவரது பிரபலத்தன்மை தமிழ் அரசியலுக்குள் நிலவும் ஆழமான நம்பிக்கை நெருக்கடியையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

பாரம்பரிய தமிழ் அரசியல் கட்சிகள் நீண்டகாலமாக தேக்கநிலை, மேட்டிமைத்தனம், உள் முரண்பாடுகள் மற்றும் போருக்குப் பிறகு அர்த்தமுள்ள அரசியல் முன்னேற்றத்தை உருவாக்கத் தவறியமை போன்ற குற்றச்சாட்டுகளைச் சந்தித்து வருகின்றன.

இந்த ஏமாற்றமே தங்களை “புதிய அரசியல் குரல்” என முன்வைக்கும் வெளிநபர் ஆளுமைகளுக்குப் பெரிய அரசியல் இடத்தை உருவாக்கியுள்ளது.

இன்றைய டிஜிட்டல் காலத்தில் அரசியல் வெற்றி என்பது கருத்தியலை விட காட்சிகளைச் சார்ந்தே அதிகமாக அமைகிறது.

உரத்த சொல்லாடல்கள், உணர்ச்சி வசப்பட்ட குறியீடுகள், சமூக ஊடகச் செல்வாக்கு மற்றும் நிறுவன எதிர்ப்பு பிராண்டிங் ஆகியவை விரக்தியடைந்த மக்களை வேகமாக அணிதிரட்டுகின்றன.

மக்கள்வசிய அரசியல் முகங்கள் தங்களை “மக்களின் நேரடி குரல்” என முன்வைத்து, தங்களை விமர்சிப்பவர்களை ஊழல்வாதிகளாகவோ சதியாளர்களாகவோ சித்தரிப்பதன் மூலம் வளர்கின்றன.

சினிமா சார்ந்த அரசியல் கவர்ச்சிக்கும் டிஜிட்டல் மக்கள்வசிய அரசியலுக்கும் இடையிலான ஒப்பீடு இந்தக் கவலையை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது.

தெற்காசிய அரசியலில் திரைப்படப் பிரபலங்களின் கவர்ச்சி தேர்தல் முடிவுகளை எவ்வாறு வடிவமைத்ததோ, அதேபோன்று சமூக ஊடக அரசியல் இன்று பொதுமக்களின் அரசியல் உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கியுள்ளது.

மக்கள் பெரும்பாலும் பரபரப்பு, மோதல் மற்றும் காட்சிகளால் ஈர்க்கப்படுகின்றனர்; ஆழமான அரசியல் பகுப்பாய்வு பின்னணிக்குத் தள்ளப்படுகிறது.

இந்த மாற்றம் தமிழ் அரசியலில் ஜனநாயக கலாச்சாரத்தின் எதிர்காலம் குறித்த ஆழமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

திறமைக்கு பதிலாக வெளிச்சமும், கருத்தியல் தெளிவுக்கு பதிலாக உணர்ச்சி தூண்டுதலும் முக்கியமாக மாறினால், அரசியல் பொறுப்புக்கூறல் ஆபத்தான முறையில் பலவீனமடையும்.

தமிழ் தலைமையின் எதிர்காலம் — நாடகங்களைத் தாண்டி

வைத்தியர் அர்ச்சுனாவைச் சுற்றியுள்ள சர்ச்சைகள் எதுவாக இருந்தாலும், இந்த விவாதம் இறுதியில் தமிழ் அரசியல் தலைமையின் எதிர்கால திசையைப் பற்றியதாகும்.

போருக்குப் பிந்தைய தமிழ் அரசியல் நிலப்பரப்பு இன்று துண்டிக்கப்பட்ட, உணர்ச்சி ரீதியாக சோர்வடைந்த மற்றும் கருத்தியல் தெளிவின்மையால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு சூழலாக மாறியுள்ளது.

இளைய தலைமுறையினர் வரலாற்று அரசியல் இயக்கங்கள் அல்லது கருத்தியல் கல்வி வழியாக அல்லாமல், குறுந்தகடு ஊடகங்கள் மற்றும் தனிநபர் மையப்படுத்தப்பட்ட கதைகள் மூலமாகவே அரசியலை அனுபவிக்கத் தொடங்கியுள்ளனர்.

ஆனால் தமிழ் அரசியல் வரலாறு தேர்தல் விழிப்புணர்வின் ஆழத்தையும் பலமுறை நிரூபித்துள்ளது.

வடக்கு மற்றும் கிழக்கு வாக்காளர்கள் பலமுறை அரசியல் கூட்டணிகளை மாற்றியுள்ளனர்; தங்களை ஏமாற்றிய தலைவர்களை நிராகரித்துள்ளனர்; சமூக உண்மைகளிலிருந்து விலகிய அரசியல்வாதிகளை தண்டித்துள்ளனர்.

எனவே, வைத்தியர் அர்ச்சுனா தொடர்ந்து மோதல், தனிநபர் பிராண்டிங் மற்றும் அரசியல் நாடகங்களுக்கே முன்னுரிமை அளித்து, கட்டமைக்கப்பட்ட அரசியல் வியூகங்களையும் கொள்கைநிலை அரசியலையும் புறக்கணித்தால், அவரது ஆதரவு அடித்தளம் படிப்படியாகச் சிதையக்கூடும் என்று விமர்சகர்கள் கருதுகின்றனர்.

அடுத்த நாடாளுமன்றத் தேர்தல், ஒரே நபரைப் பற்றிய தீர்ப்பாக மட்டுமல்லாமல், தமிழ் அரசியலுக்குள் டிஜிட்டல் மக்கள்வசிய அரசியலின் நம்பகத்தன்மையைச் சோதிக்கும் பொது வாக்கெடுப்பாகவும் மாறக்கூடும்.

இதனால் தமிழ் மக்களின் முன் நிற்கும் மிகப்பெரிய வரலாற்றுக் கேள்வி இதுவாகும்:

“தலைமை என்பது வைரல் காட்சிகளால் அளவிடப்பட வேண்டுமா?
அல்லது கூட்டு அரசியல் உயிர்வாழ்விற்கான நீண்டகால அர்ப்பணிப்பால் அளவிடப்பட வேண்டுமா?”

— வரலாறும் காட்சியும் மோதும் தருணம் இது!

வைத்தியர் அர்ச்சுனா இராமநாதனைச் சுற்றியுள்ள சர்ச்சை, இறுதியில் ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினரைப் பற்றிய விவாதம் மட்டுமல்ல.

அது நினைவாற்றல், தேசியவாதம், பிரதிநிதித்துவம் மற்றும் அரசியல் ஒழுக்கம் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட போருக்குப் பிந்தைய தமிழ்ச் சமூகத்தின் ஆழமான உள்மனப் போராட்டமாகும்.

விமர்சகர்களின் பார்வையில், வைத்தியர் அர்ச்சுனா என்பது உணர்ச்சி வசப்பட்ட அரசியல் கையாளுதல்களுக்கும் ஊடக பரபரப்புகளுக்கும் ஆளாகக்கூடிய ஒரு காயமடைந்த சமூகத்தில் உருவாகும் தனிநபர் வழிபாட்டு அரசியலின் அபாயங்களை பிரதிபலிக்கும் முகமாகத் தோன்றுகிறார்.

பல தசாப்த கால இடப்பெயர்வு, வன்முறை மற்றும் அரசியல் விளிம்புநிலை ஆகியவற்றில் வேரூன்றியுள்ள தமிழ் தேசியக் கேள்வியை, அரசியல் நாடகங்களாலோ கவனமாக வடிவமைக்கப்பட்ட டிஜிட்டல் கிளர்ச்சிகளாலோ தீர்க்க முடியாது என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

அதேவேளை, அவரது எழுச்சி இத்தகைய வெளிநபர் மக்கள்வசிய அரசியலுக்கான பொதுமக்களின் ஏக்கத்தை உருவாக்கிய பாரம்பரிய அரசியல் அமைப்புகளின் தோல்விகளையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

தமிழ் அரசியல் தனது கருத்தியல் தெளிவு, நிறுவன நம்பகத்தன்மை மற்றும் மக்களுடனான உண்மையான நம்பிக்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பும் வரை, இதுபோன்ற மக்கள்வசிய அரசியல் முகங்கள் தொடர்ந்து தோன்றிக்கொண்டே இருக்கும்.

ஆனால் வரலாறு எவரையும் எளிதில் மன்னிப்பதில்லை.

கூட்டு அதிர்ச்சிகளாலும் வரலாற்றுத் துயரங்களாலும் வடிவமைக்கப்பட்ட சமூகங்களில், வெறும் காட்சிப்படுத்தலால் மட்டுமே அரசியல் சட்டபூர்வத்தன்மை நீண்டகாலம் உயிர்வாழ முடியாது.

இறுதியில் மக்கள் உள்ளடக்கம், பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் உண்மையான அரசியல் விளைவுகளை கோரத் தொடங்குவார்கள்.

அந்தத் தருணம் வரும்போது, டிஜிட்டல் மக்கள்வசிய அரசியல் என்பது வெறும் தற்காலிக அரசியல் நிகழ்ச்சியா அல்லது தமிழ் அரசியல் கலாச்சாரத்தின் நிரந்தர மாற்றமா என்பதைத் தீர்மானிப்பது மக்களே.