இலங்கைப் பிரச்சினைக்கு தீர்வு ஏன் இன்னும் கிடைக்கவில்லை?

Sam Daniel July 28, 2026

1948-ல் தொடங்காத இலங்கையின் இனப்பிரச்சினையின் உண்மையான வரலாற்றைத் தேடி

1948-ஐ மட்டும் பார்த்தால் இலங்கையின் முழு வரலாற்றையும் புரிந்துகொள்ள முடியுமா?

இலங்கையின் இனப்பிரச்சினை மற்றும் அரசியலமைப்புச் சிக்கல் குறித்து எழுதப்படும் பல ஆய்வுகள் 1948 ஆம் ஆண்டு இலங்கை பிரித்தானிய ஆட்சியிலிருந்து சுதந்திரம் பெற்ற காலத்திலிருந்து தமது ஆய்வைத் தொடங்குகின்றன.

1948 முக்கியமான வரலாற்றுத் திருப்புமுனை என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. ஆனால், இலங்கையின் இன்றைய அரசியல் மற்றும் இனப்பிரச்சினையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமெனில், வரலாற்றை 1948 ஆம் ஆண்டில் இருந்து மட்டும் தொடங்குவது போதுமானதல்ல.

ஏனெனில், 1948 ஆம் ஆண்டில் உருவான அரசியலமைப்பு அமைப்பு அந்த ஆண்டில் திடீரென உருவாக்கப்பட்ட ஒன்றல்ல. அதற்கு முன்னர் பல நூற்றாண்டுகளாக இடம்பெற்ற அரசியல் மாற்றங்கள், ஐரோப்பிய காலனித்துவ ஆட்சி, நிர்வாக மையப்படுத்தல் மற்றும் பல்வேறு வரலாற்று அரசியல் அமைப்புகளின் மாற்றம் ஆகியவற்றின் விளைவாகவே நவீன இலங்கை அரசு உருவானது.

எனவே, இலங்கையின் இன்றைய பிரச்சினையை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமெனில், 1948-ஐத் தாண்டி அதன் நீண்ட வரலாற்றை ஆராய வேண்டிய அவசியம் உள்ளது.

ஐரோப்பியர்கள் வருவதற்கு முன்பு இலங்கை எப்படி இருந்தது?

ஐரோப்பிய காலனித்துவத்திற்கு முன்னர் இலங்கைத் தீவில் பல்வேறு காலகட்டங்களில் வெவ்வேறு அரசியல் அமைப்புகளும் ஆட்சிமுறைகளும் இருந்தன.

சிங்கள அரசியல் மரபுகளுடன் தொடர்புடைய இராச்சியங்களும், தமிழர் அரசியல் வரலாற்றுடன் தொடர்புடைய யாழ்ப்பாண இராச்சியமும் தீவின் வரலாற்றில் முக்கிய இடம் பெற்றன.

அதேவேளை, தீவின் அரசியல் எல்லைகளும் ஆட்சிமுறைகளும் காலத்திற்குக் காலம் மாறியுள்ளன. எனவே, இலங்கையின் வரலாற்றை ஒரே தொடர்ச்சியான அரசின் வரலாறாக மட்டும் பார்ப்பது சரியானதல்ல.

ஆனால், ஐரோப்பியர்கள் வருவதற்கு முன்னரே தீவின் பல பகுதிகளில் தனித்துவமான அரசியல் மற்றும் நிர்வாக மரபுகள் இருந்தன என்பது முக்கியமான வரலாற்று உண்மையாகும்.

காலனித்துவ ஆட்சி தீவை எவ்வாறு மாற்றியது?

போர்த்துக்கேயர், ஒல்லாந்தர் மற்றும் பின்னர் பிரித்தானியர் ஆட்சிகள் இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் மிகப்பெரிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்தின.

1815 ஆம் ஆண்டு கண்டி இராச்சியமும் பிரித்தானிய ஆட்சிக்குள் கொண்டுவரப்பட்ட பின்னர், தீவின் பல்வேறு பகுதிகள் ஒரே காலனித்துவ நிர்வாகத்தின் கீழ் வந்தன.

பிரித்தானியர்கள் மையப்படுத்தப்பட்ட நிர்வாக அமைப்பை உருவாக்கினர். இதன் மூலம் முன்னர் வேறுபட்ட அரசியல் மற்றும் நிர்வாக மரபுகளைக் கொண்டிருந்த பகுதிகள் ஒரே நிர்வாக அமைப்புக்குள் இணைக்கப்பட்டன.

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது:

காலனித்துவ ஆட்சியால் உருவாக்கப்பட்ட இந்த மையப்படுத்தப்பட்ட அரசியல் அமைப்பே 1948 ஆம் ஆண்டு சுதந்திரத்திற்குப் பின்னரும் தொடர்ந்ததா?

இந்தக் கேள்வி இலங்கையின் அரசியலமைப்பு வரலாற்றில் ஆழமாக ஆராயப்பட வேண்டிய ஒன்றாகும்.

1948 ஆம் ஆண்டு சுதந்திரம் பெற்றபோது உண்மையில் என்ன நடந்தது?

1948 ஆம் ஆண்டு இலங்கை பிரித்தானிய ஆட்சியிலிருந்து சுதந்திரம் பெற்றது.

ஆனால், சுதந்திரத்தின் போது பிரித்தானிய காலனித்துவ ஆட்சியின் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட நிர்வாக எல்லைகளும் மையப்படுத்தப்பட்ட அரசியல் அமைப்பும் பெருமளவில் தொடர்ந்தன.

அதாவது, காலனித்துவத்திற்கு முன்னர் இருந்த தனித்தனி அரசியல் அமைப்புகள் மீண்டும் தனித்தனி அரசியல் இறையாண்மை கொண்ட அமைப்புகளாக உருவாக்கப்படவில்லை.

மாறாக, பிரித்தானிய காலனித்துவ ஆட்சியின் கீழ் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டிருந்த முழுத் தீவின் நிர்வாக அமைப்புக்கே சுதந்திரம் வழங்கப்பட்டது.

இதன் மூலம் ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது.

1948 ஆம் ஆண்டு சுதந்திரம் என்பது காலனித்துவ ஆட்சியின் முடிவா?

அல்லது,

காலனித்துவ ஆட்சியின் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட அரசியல் அமைப்புக்கு புதிய பெயரில் அதிகாரம் மாற்றப்பட்டதா?

இந்தக் கேள்விக்கு வரலாற்றாசிரியர்கள், அரசியலமைப்புச் சட்ட ஆய்வாளர்கள் மற்றும் சர்வதேச சட்ட வல்லுநர்கள் ஆழமான ஆய்வுகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

இது ஒரு அரசியல் கோரிக்கையை ஆதரிப்பதற்காக மட்டுமல்ல.

மாறாக, இலங்கை என்ற நவீன அரசின் அரசியலமைப்பு எவ்வாறு உருவானது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்காகவும் இந்தக் கேள்வி ஆராயப்பட வேண்டும்.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இனப்பிரச்சினை ஏன் தீவிரமடைந்தது?

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு குடியுரிமைச் சட்டங்கள், மொழிக் கொள்கைகள், அரசியலமைப்பு மாற்றங்கள், பெரும்பான்மை மைய அரசியல் மற்றும் தொடர்ச்சியான இன வன்முறைகள் ஆகியவை தமிழ்–சிங்கள உறவுகளை மோசமாக்கின.

தமிழ் மக்களின் அரசியல் கோரிக்கைகளுக்கும் மத்திய அரசுக்கும் இடையிலான நம்பிக்கை குறைந்தது.

பல அரசியல் ஒப்பந்தங்களும் தீர்வுத் திட்டங்களும் முன்வைக்கப்பட்டன. ஆனால் அவற்றில் பல நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை அல்லது நீடித்த தீர்வாக மாறவில்லை.

இறுதியில், அரசியல் பிரச்சினை ஆயுத மோதலாக மாறியது.

2009 ஆம் ஆண்டு போர் முடிவடைந்தாலும், அரசியல் பிரச்சினை முழுமையாக முடிவுக்கு வரவில்லை.

2009 ஆம் ஆண்டு போர் முடிந்தது; ஆனால் பிரச்சினை முடிந்ததா?

2009 ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னரும் காணாமல் போனவர்கள், மனித உரிமைகள், நிலம், இராணுவப் பிரசன்னம், மொழி உரிமைகள், அரசியல் அதிகாரப் பகிர்வு மற்றும் அரசியலமைப்புச் சீர்திருத்தம் போன்ற கேள்விகள் தொடர்ந்து விவாதிக்கப்படுகின்றன.

இதனால் ஒரு முக்கியமான உண்மை வெளிப்படுகிறது:

போர் முடிவடைவது மட்டும் உண்மையான அமைதியை உருவாக்காது.

நீதி, சமத்துவம், அரசியல் உரிமைகள் மற்றும் அனைத்து மக்களும் பாதுகாப்பாக வாழும் நிலை உருவாகும்போதுதான் உண்மையான நல்லிணக்கம் உருவாகும்.

13ஆவது அரசியலமைப்புத் திருத்தம் போதுமான தீர்வா?

இலங்கையின் இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வாக 13ஆவது அரசியலமைப்புத் திருத்தம் நீண்ட காலமாக விவாதிக்கப்பட்டு வருகிறது.

சிலர் இதனை அதிகாரப் பகிர்வுக்கான முக்கியமான ஏற்பாடாகக் கருதுகின்றனர்.

மற்றவர்கள், இது தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாஷைகளை நிறைவேற்ற போதுமானதல்ல என்று கருதுகின்றனர்.

எனவே, கேள்வி வெறுமனே “மாகாணங்களுக்கு எவ்வளவு அதிகாரம் வழங்க வேண்டும்?” என்பதாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது.

அதற்கு அப்பால்,

“மத்திய அரசுக்கும் பிராந்தியங்களுக்கும் இடையிலான அதிகார உறவு எவ்வாறு இருக்க வேண்டும்?”

என்ற ஆழமான கேள்வியையும் ஆராய வேண்டும்.

கூட்டாட்சி, பிராந்திய சுயாட்சி, அதிகாரப் பகிர்வு மற்றும் சுயநிர்ணயம் போன்ற பல்வேறு அரசியலமைப்பு முறைகள் குறித்து திறந்த மனதுடன் ஆய்வு செய்ய வேண்டிய அவசியம் உள்ளது.

தமிழ் மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமை குறித்து ஏன் விவாதிக்க வேண்டும்?

சுயநிர்ணய உரிமை என்பது சர்வதேச அரசியலிலும் சர்வதேச சட்டத்திலும் முக்கியமான கொள்கையாகும்.

ஆனால் சுயநிர்ணயம் என்றால் கட்டாயமாக ஒரு தனிநாடு உருவாக வேண்டும் என்று பொருள் கொள்ள முடியாது.

சுயநிர்ணயம் பல்வேறு வடிவங்களில் வெளிப்படலாம்.

அது சமமான அரசியல் பங்கேற்பாக இருக்கலாம்.

பிராந்திய சுயாட்சியாக இருக்கலாம்.

கூட்டாட்சி அமைப்பாக இருக்கலாம்.

அதிகாரப் பகிர்வு முறையாக இருக்கலாம்.

வேறு அரசியலமைப்பு ஏற்பாடாகவும் இருக்கலாம்.

எனவே, சுயநிர்ணயம் மற்றும் பிரிவினை ஆகிய இரண்டையும் ஒரே பொருளாகக் கருதுவது சரியானதல்ல.

இலங்கையைப் பொறுத்தவரையில் முக்கியமான கேள்வி இதுதான்:

தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாஷைகளை ஒருங்கிணைந்த இலங்கை அரசுக்குள் உண்மையான அதிகாரப் பகிர்வு மற்றும் அரசியல் சுயாட்சியின் மூலம் நிறைவேற்ற முடியுமா?

அல்லது,

பல தசாப்தங்களாகத் தொடர்ந்து தோல்வியடைந்த அரசியல் தீர்வுகளுக்குப் பின்னர், வேறு அரசியலமைப்பு வடிவங்களையும் ஆராய வேண்டுமா?

இந்தக் கேள்விகள் அனைத்தும் திறந்த மனதுடன் கல்வியியல் ரீதியாக ஆராயப்பட வேண்டும்.

நீதி இல்லாமல் உண்மையான நல்லிணக்கம் உருவாகுமா?

அரசியலமைப்புச் சீர்திருத்தத்தை நீதியின் கேள்வியிலிருந்து பிரிக்க முடியாது.

போரில் காணாமல் போன தமது உறவினர்களுக்கு என்ன நடந்தது என்பதை அறிய விரும்பும் குடும்பங்கள் இன்னும் உள்ளன.

போர்க்காலத்தில் நடைபெற்றதாகக் கூறப்படும் மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்து உண்மையும் பொறுப்புக்கூறலும் தேவைப்படுகிறது.

பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நீதி கிடைக்கவில்லை என்ற உணர்வு தொடரும் வரை, உண்மையான நல்லிணக்கத்தை உருவாக்குவது கடினம்.

எனவே, இலங்கையின் எதிர்கால அரசியலமைப்புச் சீர்திருத்தம் வெறும் அதிகாரப் பகிர்வைப் பற்றியதாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது.

அது நீதி, பொறுப்புக்கூறல், மனித உரிமைகள் மற்றும் நல்லிணக்கம் ஆகியவற்றையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும்.

இலங்கையின் எதிர்காலம் கொழும்பில் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படக்கூடாது

இலங்கையின் அரசியல் அமைப்பு வரலாற்று ரீதியாக மிகவும் மையப்படுத்தப்பட்டதாக இருந்து வந்துள்ளது.

மொழி, நிலம், கல்வி, அபிவிருத்தி, பாதுகாப்பு, நிர்வாகம் மற்றும் அரசியல் அதிகாரம் தொடர்பான பல முக்கிய முடிவுகள் கொழும்பை மையமாகக் கொண்ட அரசியல் நிறுவனங்களால் தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ளன.

எனவே, எதிர்கால அரசியலமைப்புச் சீர்திருத்தத்தின் நோக்கம் இன்னொரு சட்டத் திருத்தத்தை உருவாக்குவது மட்டுமாக இருக்கக்கூடாது.

அதற்கு பதிலாக, நாட்டின் அரசியல் அதிகாரம் எவ்வாறு பகிர்ந்தளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை அடிப்படையாக மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும்.

மத்திய அரசுக்கும் பிராந்தியங்களுக்கும் இடையிலான அதிகார உறவு எவ்வாறு இருக்க வேண்டும்?

சிறுபான்மை மக்களின் உரிமைகள் எவ்வாறு பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்?

மொழி உரிமைகள் நடைமுறையில் எவ்வாறு உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்?

நிலம் மற்றும் இயற்கை வளங்கள் தொடர்பான முடிவுகளில் பிராந்திய மக்களுக்கு எவ்வளவு அதிகாரம் இருக்க வேண்டும்?

அனைத்து சமூகங்களும் அரசியல் ரீதியாக சமமான பங்காளிகளாக இருப்பதை எவ்வாறு உறுதி செய்வது?

இவை அனைத்தும் எதிர்கால அரசியலமைப்பு விவாதத்தின் மையக் கேள்விகளாக இருக்க வேண்டும்.

கல்வியியல் ஆய்வுகள் வரலாற்றை மேலும் பின்னோக்கிப் பார்க்க வேண்டும்

இலங்கையின் அரசியலமைப்பு வரலாறு குறித்த ஆய்வுகள் 1948 ஆம் ஆண்டில் தொடங்குவது மட்டும் போதுமானதல்ல.

ஐரோப்பிய காலனித்துவத்திற்கு முற்பட்ட அரசியல் வரலாறு ஆராயப்பட வேண்டும்.

அதேவேளை, அந்தக் கால அரசியல் எல்லைகள் மற்றும் ஆட்சிமுறைகள் காலத்திற்குக் காலம் மாறியுள்ளன என்பதையும் ஆய்வுகள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

போர்த்துக்கேயர், ஒல்லாந்தர் மற்றும் பிரித்தானியர் ஆட்சிகள் தீவின் பல்வேறு அரசியல் அமைப்புகளை எவ்வாறு மாற்றின என்பதும் ஆராயப்பட வேண்டும்.

காலனித்துவ ஆட்சியின் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட மையப்படுத்தப்பட்ட நிர்வாக அமைப்பு நவீன இலங்கை அரசை எவ்வாறு வடிவமைத்தது என்பதும் ஆய்வுக்குரியது.

1948 ஆம் ஆண்டு சுதந்திரம் அனைத்து சமூகங்களுக்கும் சமமான காலனித்துவ நீக்கத்தை ஏற்படுத்தியதா?

அல்லது, காலனித்துவ ஆட்சியின் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட மையப்படுத்தப்பட்ட அரசியல் அமைப்பு புதிய சுதந்திர அரசாங்கத்திடம் மட்டுமே மாற்றப்பட்டதா?

என்ற கேள்வியும் ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும்.

இந்த ஆய்வுகள் வரலாற்று ஆவணங்கள், காலனித்துவ பதிவுகள், தொல்லியல் ஆதாரங்கள், அரசியலமைப்புச் சட்டங்கள் மற்றும் சர்வதேச சட்ட ஆய்வுகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

நோக்கம் ஒரு அரசியல் கருத்தை மற்றொரு அரசியல் கருத்தால் மாற்றுவது அல்ல.

மாறாக, இலங்கையின் முழுமையான அரசியலமைப்பு வரலாற்றை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்வதே நோக்கமாக இருக்க வேண்டும்.

பல ஆண்டுகளாகத் தோல்வியடைந்த தீர்வுகளை மீண்டும் சிந்திக்க வேண்டிய நேரமா?

பல தசாப்தங்களாக இலங்கையின் இனப்பிரச்சினைக்கு பல்வேறு அரசியல் தீர்வுகள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.

பண்டாரநாயக்க–செல்வநாயகம் ஒப்பந்தம், டட்லி சேனாநாயக்க–செல்வநாயகம் ஒப்பந்தம், பல்வேறு அரசியலமைப்புச் சீர்திருத்தங்கள், இந்திய–இலங்கை ஒப்பந்தம், 13ஆவது அரசியலமைப்புத் திருத்தம் மற்றும் பல்வேறு அதிகாரப் பகிர்வு முன்மொழிவுகள் ஆகியவை அவற்றில் அடங்கும்.

ஆனால், இவற்றில் எதுவும் இலங்கையின் இனப்பிரச்சினைக்கு முழுமையான மற்றும் நீடித்த அரசியல் தீர்வை உருவாக்கவில்லை.

இதனால், ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது.

இன்னொரு அரசியலமைப்புத் திருத்தம் மட்டும் போதுமா?

அல்லது,

இலங்கையின் அரசியலமைப்பு உருவான வரலாற்றையே மீண்டும் ஆய்வு செய்ய வேண்டுமா?

இந்தக் கேள்வியைத் திறந்த மனதுடன் ஆராய்வது அவசியமாக இருக்கலாம்.

இதன் பொருள், காலனித்துவத்திற்கு முற்பட்ட அரசியல் அமைப்புகளை அப்படியே மீண்டும் உருவாக்க வேண்டும் என்பதல்ல.

நவீன உலகில் சர்வதேச சட்டம், ஜனநாயகம், மனித உரிமைகள் மற்றும் பிராந்திய ஒருமைப்பாடு ஆகியவை முக்கியமான அடிப்படைகளாக உள்ளன.

ஆனால், இந்த உண்மைகள் வரலாற்றை ஆராய்வதற்குத் தடையாக இருக்கக் கூடாது.

இலங்கையின் எதிர்கால அரசியலமைப்பு எதிர்கொள்ள வேண்டிய ஐந்து முக்கிய கேள்விகள்

இலங்கையின் எதிர்கால அரசியலமைப்புச் சிந்தனை குறைந்தது ஐந்து முக்கிய கேள்விகளை எதிர்கொள்ள வேண்டும்.

முதலாவது: ஐரோப்பிய காலனித்துவத்திற்கு முற்பட்ட தீவின் அரசியல் வரலாறு நவீன அரசியலமைப்பு ஆய்வுகளில் எவ்வாறு இணைக்கப்பட வேண்டும்?

இரண்டாவது: போர்த்துக்கேயர், ஒல்லாந்தர் மற்றும் பிரித்தானிய காலனித்துவ ஆட்சிகள் தீவின் பல்வேறு அரசியல் அமைப்புகளை எவ்வாறு மாற்றின?

மூன்றாவது: 1948 ஆம் ஆண்டு சுதந்திரம் அனைத்து மக்களையும் சமமாக உள்ளடக்கிய புதிய அரசியலமைப்பு அமைப்பை உருவாக்கியதா, அல்லது காலனித்துவ காலத்தில் உருவான மையப்படுத்தப்பட்ட நிர்வாக அமைப்பையே தொடர்ந்து கொண்டுசென்றதா?

நான்காவது: ஒருங்கிணைந்த இலங்கை அரசுக்குள் உண்மையான அரசியல் சுயாட்சி, பிராந்திய அதிகாரப் பகிர்வு அல்லது கூட்டாட்சி அமைப்பு மூலம் நீடித்த தீர்வை உருவாக்க முடியுமா?

ஐந்தாவது: பல தசாப்தங்களாக அரசியலமைப்புத் தீர்வுகள் தோல்வியடைந்த நிலையில், காலனித்துவ நீக்கம், இறையாண்மை, சுயநிர்ணயம் மற்றும் தீவின் எதிர்கால அரசியல் அமைப்பு போன்ற ஆழமான கேள்விகளையும் ஆராய வேண்டுமா?

இந்தக் கேள்விகள் அனைத்தும் வரலாற்று ஆதாரங்கள், அரசியலமைப்புச் சட்டம், சர்வதேச சட்டம் மற்றும் ஜனநாயக உரையாடல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் ஆராயப்பட வேண்டும்.

இலங்கையின் பிரச்சினை 1948-ல் தொடங்கவில்லை

இலங்கையின் இனப்பிரச்சினையை 1948 ஆம் ஆண்டிலிருந்து மட்டுமே தொடங்கியதாகக் கருதுவது வரலாற்றின் ஒரு பகுதியை மட்டுமே பார்ப்பதாகும்.

நவீன இலங்கையின் இனப்பிரச்சினை என்பது மிக நீண்ட வரலாற்றுச் செயல்முறையின் விளைவாக உருவானது.

காலனித்துவத்திற்கு முற்பட்ட அரசியல் அமைப்புகள், ஐரோப்பிய காலனித்துவ ஆட்சி, காலனித்துவ மையப்படுத்தல், 1948 ஆம் ஆண்டு சுதந்திரம், சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய பெரும்பான்மை அரசியல், இன வன்முறைகள் மற்றும் பல தசாப்தங்களாக நீடித்த ஆயுத மோதல் ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை.

கடந்த காலம் எதிர்காலத்தை முழுமையாகத் தீர்மானிக்காது.

ஆனால், கடந்த காலத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல் எதிர்காலத்திற்கான நிலையான தீர்வை உருவாக்குவது கடினம்.

இலங்கை முன்னோக்கிச் செல்ல வேண்டுமெனில் பின்னோக்கிப் பார்க்க வேண்டும்

இலங்கையின் அரசியலமைப்புச் சிக்கலைப் புரிந்துகொள்ள 1948 ஆம் ஆண்டு முக்கியமான தொடக்கப் புள்ளியாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அது இறுதிப் புள்ளியாக இருக்க முடியாது.

இலங்கையின் அரசியலமைப்பு வரலாறு அதற்கு மிகவும் முன்னரே தொடங்குகிறது.

காலனித்துவத்திற்கு முற்பட்ட அரசியல் அமைப்புகள், ஐரோப்பிய காலனித்துவ ஆட்சி, பிரித்தானிய மையப்படுத்தப்பட்ட நிர்வாகம், 1948 ஆம் ஆண்டு சுதந்திரம், சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய அரசியல் மாற்றங்கள் மற்றும் 2009 ஆம் ஆண்டுக்குப் பிந்தைய நிலை ஆகிய அனைத்தையும் ஒன்றாகப் பார்த்தால்தான் இலங்கையின் இன்றைய பிரச்சினையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

வரலாற்று உண்மைகள் எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் தீர்வையும் தானாகவே சட்டப்பூர்வமாக்காது.

ஆனால், வரலாற்றை முழுமையாக ஆராயாமல் எந்த ஒரு நீடித்த அரசியல் தீர்வையும் உருவாக்க முடியாது.

எனவே, இலங்கையின் எதிர்கால அரசியலமைப்பு விவாதம் வெறும் மாகாண சபைகள் அல்லது அதிகாரப் பகிர்வு என்ற வரம்புக்குள் மட்டுமே இருக்கக்கூடாது.

அது இன்னும் ஆழமான கேள்விகளையும் எதிர்கொள்ள வேண்டும்.

இலங்கையின் அரசியல் அமைப்பு எவ்வாறு உருவானது?

காலனித்துவ ஆட்சி அந்த அமைப்பை எவ்வாறு மாற்றியது?

1948 ஆம் ஆண்டு சுதந்திரம் அந்த மாற்றத்தை உண்மையாக முடிவுக்குக் கொண்டுவந்ததா?

அனைத்து மக்களும் சமமான அரசியல் உரிமைகளுடன் வாழும் வகையில் தற்போதைய அரசியலமைப்பு போதுமானதா?

பல தசாப்தங்களாகத் தோல்வியடைந்த தீர்வுகளுக்குப் பின்னர், நாம் இன்னும் விரிவான அரசியலமைப்புச் சிந்தனையைத் தொடங்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டதா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடை தேடுவது ஒரு சமூகத்தின் அரசியல் கோரிக்கையை ஆதரிப்பதற்காக மட்டுமல்ல.

மாறாக, இலங்கையின் எதிர்காலத்தை உண்மையான அமைதி, நீதி, சமத்துவம் மற்றும் நல்லிணக்கத்தின் அடிப்படையில் உருவாக்குவதற்காகவும் அவசியமானதாகும்.

இலங்கை முன்னோக்கிச் செல்ல வேண்டுமெனில், அது தனது கடந்த காலத்தை நேர்மையாகப் பார்க்க வேண்டும்.